ყრია, ყრია, ყრია, ყველაფერი ყრია…. ქვითრები, ბოთლები, ქაღალდები და კიდევ, ვინ იცის, იმდენი რამ ყრია. არავის მოგვწონს, მაგრამ არავინ ვიმჩნევთ…
ჰოდა, ჩემო ბატონო, ამის შესახებ ერთობ „დიადი“ ამბავი უნდა გიამბოთ.
დილაა, უნივერსიტეტისაკენ მიმავალ გზას ვადგავარ და ისეთი ბედნიერი ვარ… 
ყველა ფუსფუსებს, გზებს ასუფთავებენ, ირგვლივ გაზაფხულის სუნი დგას. ქუჩებიც ისეთი სუფთაა, ადამიანს რომ გესიამოვნება.
ტრადიციულად, ავტობუსში ავედი და, ტრადიციულადვე, ჩემთან ერთად ამოვიდნენ ბაღში წასასვლელად გამზადებული ბავშვები მამებით, დედებით, ბებიებითა თუ პაპებით. ჰოდა, ერთ-ერთ პაპაზე უნდა გავამახვილო ყურადღება. ისეთი საყვარელი ჩანდა,რომ . . . ერთად ასე 15 წუთით ვიმგზავრეთ და ამ დროის განმავლობაში შვილიშვილისთვის ალერსი არ მოუკლია. იმდენს ხითხითებდა ულვაშებში და ისე გულიანად, იტყოდით, რა მხიარული კაცია, თბილი და სამაგალითოვო. ჩასვლის დროც მოვიდა, ბატონო. ჰოდა, სამაგალითო პაპამაც ვერ დაინახა რა კონტროლიორი, თუმცა დაინახა რა სანაგვე ურნა, ცოტა მოშორებით, ამიტომაც, ჩაიცინა მოვლილ ულვაშებში და იქვე, ავტობუსში, კართან ამაყად დაახეთქა ქვითარი. გაისმა კითხვა:
– პაპა, რას აკეთებ?
– პაპას ჯიგარო, მაინც აღარ გვჭირდება ეს ქვითარი, აჰა, პაპი და შენც, – ჩვენმა, ერთი შეხედვით, სამაგალითო კაცმა შვილიშვილს დაუყონებლივ გაუწოდა სხვა ფურცლის ნაგლეჯიც.
აფუსფუსდა პაპა-შვილი, დაყრილ ქაღალდსა თუ ქვითარს ფეხით მიმალვა დაუწყო და, ჰოპ, გაისმა ბავშის განწირული კივილი. როგორც ჩანს, პაპამ ფეხზე დააბიჯა, თან ამშვიდებდა, სხვა დროს, ასე აღარ დაგადგავო. შვილიშვილმაც დაიჯერა.
ხმა ვერავინ ამოიღო, ვერც მე, უფროსი იყო და … ჰოდა, ამის შემდეგ კიდევ რამდენი უფროსი მოიქცა მსგავსად, აინშტაინს რომ დაეთვალა, ბოლოს ისიც კი დაიბნეოდა.
სტუდინფოკსუ/studinfociu 